De innovatie methoden waarmee Lisette behandeld is, gunt ze lotgenoten ook:
“Ik solliciteerde op de vacature van vrijwilliger van het Merchandise team van AD6. Het past bij mijn hobby wandelen en stilstaan is geen optie!” Zo verkoopt Lisette nu onder andere wieler- en hardloopkleding voor AD6 en staat ze deze zomer op die berg in Frankrijk om anderen aan te moedigen.

Lisette is altijd een fervent wandelaar geweest. In 2017 liep ze de Nijmeegse vierdaagse en daarna trainde ze voor de Kennedymars; 80 km lopen. Iedereen verklaarde haar voor gek.

Een zelf opgericht wandelclubje iedere donderdagavond was haar stok achter de deur om veel te trainen. In de winter ging het wandelen gewoon door, voor wie wil: Follow the leader!

In 16 uur tijd liep ze de Kennedymars uit. Ze moest de nacht door wandelen, maar met de gezelligheid in de dorpen en een stuk vergezeld door haar man Jos, die haar achteraan fietste als supporter, was de wandeltocht goed te doen. Kortom: Lisette had een hele goede conditie

Toch ging het steeds minder. Dat merkte ze met hardlopen in 2019. “Mijn zoon Kristian had in coronatijd een hardloopschema gemaakt, omdat er niet meer in groepsverband gevoetbald mocht worden. Met mijn vriendin Monique, met wie ik al jaren hardloop, liep ik een keer mee, het lukte niet zo goed, ik kwam adem te kort."

Haar zoon merkte ook op dat het niet goed ging. “Maar ja, ik was druk met mijn werk, organiseerde op dat moment een heel groot feest voor mijn werk, moest een deadline halen en iedereen was verkouden. Daar zou het wel aan liggen.”

“Constant was ik ziek, zwak en misselijk. Gewoon niet lekker. Dan meldde ik me weer af voor mijn werk en was ik er de volgende dag weer. Er was ‘de fiets naar je werk dag’ en ik zou samen met mijn collega de wandelschoenen aantrekken i.p.v. te gaan fietsen, maar ook die dag meldde ik me ziek."

Oorontsteking was de conclusie, die behandeld moest worden met antibiotica. “Ergens was ik blij dat er iets gevonden was, dit kon behandeld worden.” Maar de pijn ging niet over en het werd pijn in haar hoofd. "Mijn man zei: “Dit gaat niet meer. Mijn leidinggevende gaf aan dat als ik ziek was, dan ook echt ziek was."

De pijn werd ondragelijk en bleek veroorzaakt te worden door een tumor in haar hoofd. "2 april was ik jarig en kreeg ik mooie bloemen thuisbezorgd, 9 april 2020 lag ik in het ziekenhuis en stond de kamer weer vol met bloemen. Op 23 april lag ik op de operatiekamer met de instelling: “Ik ben met wandelschoenen het ziekenhuis ingekomen, zo kom ik er ook uit.”

"Iedereen om me heen was natuurlijk in rep en roer. Ikzelf wist dat dit moest gebeuren en dat die kersenpit, zoals de behandelaar het noemde, eruit moest. Ik noem het nu liefkozend ‘mijn kersenpitje’. Ik had er ook alle vertrouwen in, ik was natuurlijk in een hele goede conditie."

"Oké, ik ben ongeneeslijk ziek, maar er was een overlevingsplan. De neurochirurg Pierre, was ook nuchter; ‘Dit gaan we gewoon doen.’ Op vrijdag werd het plan voorgelegd en daarna vroeg hij of ik die maandag in de gelegenheid was voor de operatie. Ik hing aan zijn lippen, er was een plan!"

Later bleek dat de primaire tumor longkanker te zijn met uitzaaiingen. “Dat verklaart wel waarom ik niet goed meer kon hardlopen en ziek, zwak en misselijk was.” 

Er volgden (precisie)bestralingen met de Linac en 2,5 jaar immunotherapie in het UMCU (Universitair Medisch Centrum Utrecht.) “Vrij nieuwe methoden, die ervoor hebben gezorgd dat ik er nog ben. Ik voel me niet ziek, ben stabiel, maar heb ook mijn beperkingen.”

Lisette heeft het gesprek goed voorbereid, haar aantekeningen liggen naast haar op de keukentafel; “Wat ik echt nog even kwijt wil is dat longkanker in veel gevallen ‘domme pech’ is. 15% van de mensen die de diagnose longkanker krijgen heeft niet tot nauwelijks gerookt.”

Er zijn andere oorzaken aan te wijzen voor de kanker; werken met asbest bijvoorbeeld of passief roken. “Vroeger stond het glaasje met sigaretten tijdens feestjes op tafel, naast de kaas en worst. In die tijd ben ik opgegroeid. Daarnaast heb ik in een omgeving gewerkt waar gerookt werd."

Wat daadwerkelijk de oorzaak is van Lisette haar longkanker is niet duidelijk. Maar ze wil wel duidelijk stellen dat het niet automatisch je eigen schuld is dat je longkanker krijgt. “Dat beeld hebben mensen helaas echt.”

Lisette: “Ik heb altijd fulltime gewerkt. Vanaf mijn 16de was ik al werkzaam. Ik ben van mezelf ondernemend en heel zelfstandig. Ik werkte jaren bij het GAK, vervolgens had ik een eigen horecagelegenheid in Amersfoort, daarna ben ik in Achterveld in een horecazaak gaan werken."

"Daar heb ik ook mijn man Jos leren kennen. Mijn man is vrachtwagenchauffeur en toen we in Hoevelaken kwamen wonen, zorgde ik naast mijn werk voor onze twee kinderen en draaide ik het huishouden."

De horeca had Lisette inmiddels omgeruild voor een baan bij de krant Wegener, waar ze 13 jaar heeft gewerkt. “Niets was mij te veel. Nog steeds is mij niets te veel, maar ben ik door alles wel minder uren gaan werken." 

"Ik ben heel blij dat mijn werkgever Cumela altijd vertrouwen in mij heeft gehouden en gesteund. Ik ben zelfs net met een nieuwe rol binnen het bedrijf gestart. Maar naast werk wilde ik ook op een andere manier van betekenis zijn en ging ik op zoek naar invulling."

Lisette vervolgt: “Eerst zat ik nog om een hond te zeuren thuis, dat leek me ook een mooie combinatie met mijn wandelpassie. Maar dat kreeg ik er thuis niet doorheen. Ik zocht iets wat echt bij mij past. En toen zag ik die vacature voor team Merchandise voor AD6, dat bleef maar in mijn hoofd hangen.”

"Die berg kan ik niet meer op, maar het past wel helemaal bij het wandelen en wie ik ben. En zo kan ik mijn steentje bijdragen voor het goede doel." 

Dus solliciteerde ze zonder het iemand te vertellen. Ook thuis wist niemand ervan af: “Ik was een beetje bang dat ze me voor gek zouden verklaren.” Lisette werd snel aangenomen bij AD6:“Ik was daar heel erg welkom!”

Er was nog een reden voor Lisette om bij AD6 te solliciteren: “Die Linac is een Nederlandse uitvinding. Het UMCU heeft dat ontwikkeld en veel onderzoek naar gedaan. Nu kan er bestraald worden met behulp van een MRI. Waardoor heel nauwkeurig het slechte weefsel wordt bestraald: minder schade voor de patiënt, minder behandelingen en minder lang herstel."

"Inmiddels wordt het wereldwijd gebruikt. Dat zijn hele dure en lange trajecten en het AD6 heeft een groot deel daarvan gefinancierd. “Niemand had verwacht dat ik er nog zou zijn, maar door dit soort innovaties en uitvindingen ben ik er nog. Dat gun ik anderen ook.” De immuuntherapie die Lisette heeft gehad wordt ook gefinancierd vanuit AD6.

“Het geeft me een stip op de horizon: juni 2026, het moment dat we in de Franse Alpen zitten. Daarnaast is het ook fijn om met de merchandise bezig te zijn. Je bent ineens over de app aan het discussiëren over de kleur van de sweaters. Het is toch mooi dat je je daar dan ‘druk’ om kan maken?”

"Het is vooral gezellig om met dit team te mogen werken. Het geeft een goed gevoel en we hebben een gezamenlijk doel. Op de deelnemersdagen bouwen we de stand op en verkopen we de merchandise. En straks in Frankrijk staan we boven op die berg met alle AD6 spullen."

Lisette gaat zonder gezin naar Frankrijk. “Het is voor mij ook een soort van verwerking en ik vind het ook fijn om dit alleen te doen. Ik denk dat het een soort afsluiting van een periode is. 6 jaar na de diagnose, voor het eerst 6 maanden zonder controle, meewerken aan de Alpe d’HuZes."

Helemaal alleen is Lisette niet, haar wandelvriendin Colinda loopt de berg op met haar tante. “Dan vang ik hen natuurlijk op en uiteraard ga ik al die dappere deelnemers aanmoedigen. Dat zal best emotioneel zijn denk ik, een week met een lach en een traan."

“Aan de buitenkant zie je niet veel aan mij, maar mijn energie is beperkt. Daarnaast vind ik het ook gewoon allemaal spannend: Is het realistisch om naar Frankrijk te gaan? Ik heb mijn oncoloog om advies en raad gevraagd of dit haalbaar is voor mij. Ik heb niet naar alle artsen zo goed geluisterd als naar haar en soms mijn eigen(wijse) weg bewandeld.”

"Ik wilde ook niet met alleen maar lotgenoten in contact zijn. Sterker nog: ik gebruik het woord ‘kanker’ liever niet. Dat vind ik echt heel naar." Lisette is zichtbaar geëmotioneerd wanneer ze dit hardop uitspreekt. 

“Ik heb als levensmotto ‘Eigenwijs is ook wijs’. Dat heeft me ver gebracht. Ik heb twee T-shirts laten bedrukken, één met deze tekst en nog één met ‘En Door! Deze trok ik vaak aan als ik weer naar het ziekenhuis moest mét natuurlijk mijn wandelschoenen aan, het gaf me kracht."

"Nu, voor deze uitdaging, wilde ik toch advies van de oncoloog. Die staat achter mij en dat voelt goed.Ik heb sowieso een hele fijne klik met mijn behandelaar. Dat is heel belangrijk. Binnenkort gaan we ook samen op pad voor het Longkanker NL, ik mag tijdens een concert spreker zijn over de impact van mijn ziekte. Ook dat doe ik voor het goede doel."

Lisette durft nog niet ver de toekomst in te kijken. “6 maanden geen controle is al ‘eng’ en heel ver weg. Mensen zeggen vaak; moet je niet gaan reizen? En een bucketlist opstellen? Maar ik ben nooit zo van het (verre) reizen geweest. Misschien dat ik het wel ga doen, maar nu heb ik andere plannen."

"We zijn teruggegaan naar onze geliefde plek in Spanje. Deze vakantie had ik geboekt net voordat ik ziek werd en mijn gezin beloofd had dat het “goed zou komen. Er is veel waarvoor ik dankbaar ben. Ik mocht 50 jaar worden en dat had niemand verwacht. Ik heb de diploma-uitreiking meegemaakt van mijn zoon Kristian, mijn oudste zoon Steven die zijn eigen huis heeft gekocht, de Vierdaagse van Nijmegen vorig jaar weer gelopen met Sylvia én mijn Kroontje gehaald. Mijn moeder die onlangs 80 is geworden. Dat pakt niemand mij meer af."

"Voor mij is eigenlijk het grootste cadeau om ‘s avonds naar bed te gaan en me te verheugen op de volgende dag die start met de vogels die fluiten, de zon die opkomt en een heerlijk kopje koffie."

“Ik kijk beperkt vooruit. Ik ben een doorlever en ik ben nog een beetje aan het uitvinden hoe dat allemaal moet. Of zoals ik zeg: Ik studeer op de universiteit van het leven."

Iedereen doet dat op zijn of haar eigen manier. Eerst de Alpe D’Huzes. En misschien daarna toch nog reizen, een oude vrouwenkroeg beginnen, boek schrijven op mijn favoriete eiland Terschelling (met een hondje)."