Ronald kreeg op zijn 53e alzheimer: 'We gaan elkaar steeds een beetje meer verliezen'

Het echtpaar uit Nijkerk doet mee aan een reclamespot op televisie voor Alzheimer Nederland om geld op te halen voor meer onderzoek naar dementie. Monique (55) vertelt aan Omroep Gelderland: "Mijn drijfveer was vooral om mensen te laten zien wat er achter de voordeur gebeurt. Mensen komen weleens bij ons op bezoek en zeggen dan goedbedoeld: 'Hij is niet heel veel achteruitgegaan.' Dan denk ik: 'Je hebt maar een fractie gezien van hoe ons leven eruitziet.'"

De eerste signalen waren er al in 2018: "Ronald was altijd een gedreven iemand die volledig opging in zijn werk en regelmatig naar het buitenland moest. Maar op een gegeven moment kon hij het niet meer bolwerken. Hij liep op zijn werk vast en maakte fouten".

Ook thuis merkte Monique dat eenvoudige dingen niet meer vanzelf gingen, waar hij voorheen nooit moeite mee had. "Ronald was altijd handig, maar hij had al moeite met het in elkaar zetten van een simpel kastje", vertelt ze. Ook viel haar op dat hij soms binnen een kwartier dezelfde vraag stelde.

Ronald werd doorverwezen naar een medisch psycholoog. Er volgde een hersenscan. Daaruit kwam de diagnose alzheimer. Ondanks alle signalen was het een harde klap voor Ronald en Monique.

Voor Ronald was het lastig om zich voor te stellen hoe zijn dagen eruit zouden gaan zien. "Je zit thuis, je wereld wordt kleiner en je moet je draai weer zien te vinden", vertelt hij. "Aan de buitenkant zien mensen niet wat er speelt. Ik was heel erg bezig met wat andere mensen dachten."

Daarnaast was er ook het proces van acceptatie. Juist de dingen waar hij goed in was, werden voor Ronald steeds moeilijker. "Ik stond altijd voor mijn kinderen klaar, want ‘Papa kan dit wel maken’, maar als het niet lukt, voel ik alleen maar frustratie. Dan weet ik gewoon dat ik dit nu gewoon even niet moet willen proberen."

Na de diagnose merkten Monique en Ronald dat hun sociale omgeving veranderde. "Sommige vrienden vonden het lastig om bij ons te komen en begonnen ons zelfs een beetje te ontwijken", vertelt Monique. Hierdoor miste ze soms de steun die ze op dat moment nodig had. Toch lieten ze zich niet ontmoedigen: "Als ze niet bij ons komen dan leggen we zelf het contact om het ijs te breken en de eerste stap te zetten." Dit heeft ze heel erg geholpen.

Het echtpaar heeft inmiddels hun leven zo goed als kwaad weer opgepakt. Ronald gaat vier dagen naar de dagbesteding. Monique werkt fulltime bij een zorgorganisatie en is ook nog mantelzorger voor haar moeder die ook alzheimer heeft. "Dat zorgzame zit in mij", vertelt ze. "Ik heb het van mijn ouders geleerd. Je doet het gewoon."

Door de ziekte van Ronald is hun relatie wel veranderd. Gesprekken kosten meer moeite, omdat Ronald soms naar de juiste woorden moet zoeken. Daarnaast neemt Monique steeds meer taken van hem over. "Mensen denken bij alzheimer vaak aan vergeetachtigheid, maar het gaat veel verder dan dat. Ik moet Ronald vooral ook helpen bij bijvoorbeeld handelingen als; aankleden, scheren en tandenpoetsen."

Ondanks dat hun dagelijks leven enorm is veranderd, vormen Ronald en Monique nog steeds een team. "We praten veel meer dan dat we vroeger deden, maar kunnen samen ook goed huilen." Ze vinden het ook belangrijk om ook dingen samen te blijven doen. Zo gaan ze graag met de duofiets weg of samen uiteten.

"Het is belangrijk om te blijven kijken naar oplossingen. Zo is het voor Ronald lastig om zelfstandig te eten, wanneer hij zelf het vlees moet snijden. Dus gaan wij naar een restaurant waar kleine gerechtjes geserveerd worden", legt Monique uit.

En dat is ook wat zowel Monique als Ronald graag mensen mee willen geven die in een soortgelijke situatie zitten. Kijk vooral wat kan, je moet het niet onderschatten, maar je moet zeker niet bij de pakken neer gaan zitten." En Ronald voegt daaraan toe: "Ik heb gewoon een hele lieve vrouw die veel voor mij doet."