Eén opmerking op de fiets laat Gea zien waarom onzichtbaar hersenletsel om meer begrip vraagt

Gea begrijpt de reactie van de man heel goed. Hij kan immers niet zien wat er in haar hoofd gebeurt. Juist daarom wil ze in de Week van NAH aandacht vragen voor de gevolgen van hersenletsel die aan de buitenkant niet zichtbaar zijn.  

Gea kreeg op 7 november 2024 een herseninfarct. Sindsdien verwerkt haar hoofd informatie iets langzamer. “Ik zei: meneer, moet je luisteren. Het is niet kwaad bedoeld, maar dit is er aan de hand. Ik kan dat niet tegelijk.” Zijn antwoord: “Maar dat kan ik toch niet zien.” Gea: “Ik zei: dat snap ik. Maar dan hoeft u niet gelijk zo te oordelen.” 

Die 7 november is Gea thuis en past ze op haar kleinkinderen als haar mond zwaar voelt en haar arm vreemd doet. Praten gaat moeilijk. Eerst wordt gedacht aan een TIA. Een dag later volgt in het ziekenhuis de echte diagnose. “Daar kwam uit dat ik geen TIA had gehad, maar een herseninfarct.” Dat komt hard aan. “Dat moest ik wel even verwerken.” 

Toch kijkt ze snel vooruit. Haar gezicht, arm en spraak herstellen. Na drie weken rust wil ze weer verder. “Ik dacht: nou, prima. En dan gaan we weer knallen. We gaan weer aan het werk. Want de decembermaand komt eraan.” Ze keert terug naar haar werk in een kledingwinkel. “Ik wou absoluut niet als een patiënt behandeld worden.” Pas later merkt ze hoeveel dat doorgaan haar kost. 

Als de winkel tijdelijk sluit vanwege een verhuizing, valt de druk weg. “Toen kwam ik tot stilstand. En toen merkte ik: o, wat gebeurt er? O, mijn lijf wordt rustig. Ik kan weer slapen.” Gea beseft dat ze voortdurend overprikkeld is geweest en stopt met haar baan. “Ik heb toen de moeilijkste, maar de beste beslissing genomen in mijn leven. Gewoon zeggen: ik ga een leven leiden dat past bij mijn energieniveau.” 

Aan de buitenkant is weinig te zien. Toch kosten woorden, cijfers en gesprekken haar meer moeite. Vooral drukte vraagt veel energie. “Als hier twee mensen met elkaar aan het praten zijn en jij zou wat aan mij vragen, dan kan ik niet terugpraten. Dat lukt niet.” Ook leuke dingen hebben een prijs. Na een vakantie moet ze soms dagen bijkomen. “Een normaal mens komt tot rust op vakantie. Ik moet bijkomen.”

Na haar infarct pakt Gea een hobby van vroeger op: schilderen. Wat begint als oefening voor haar arm, groeit uit tot het maken van portretten. “Daar haal ik mijn energie uit. Maar ik kom ook heel erg tot rust daardoor. Mijn lijf, mijn hoofd. Ik word gewoon rustig.” 

Op haar platform Meer dan je ziet bij Gea deelt ze ook haar ervaringen met NAH. Een bericht over de ontmoeting met de fietser wordt bijna honderdduizend keer bekeken. “Er speelt natuurlijk best wel veel. En het is ook best wel moeilijk uit te leggen als je niks aan mij ziet.” Toch wil ze niet dat NAH bepaalt wie ze is. “In feite kan ik echt nog wel alles. Alleen sommige dingen zijn een stuk moeilijker geworden.” 

Bijna twee jaar na haar herseninfarct leeft Gea rustiger. Ze sport, fietst, reist, past op haar kleinkinderen en maakt kunst. “Ik leef nu een heel rustig leven. En heel relaxed. Daar ga ik wel heel goed op.” 

Haar boodschap gaat verder dan alleen aandacht vragen voor NAH. “Je ziet heel veel dingen niet bij mensen, terwijl er toch vaak wat speelt.” Sinds haar herseninfarct probeert Gea daarom zelf ook minder snel over anderen te oordelen. En dat is wat ze anderen eveneens wil meegeven: even wachten voordat je beslist wat je van iemand vindt. “Niet gelijk een oordeel. Dat, en een stukje bewustwording.”